mashahir-10

موفّقترین دورهی کاری برویر به عنوان یک معمار، بعد از جنگ جهانی دوّم بود؛ در این دوره او ساختمانهایی تأثیرگذار طرّاحی کرد و راه حلهایی را به عنوان الگو یافت که مورد تقلید معمارانِ سراسر دنیا قرار گرفتند. اگر چه از بخت بد، مدرنیسمْ بعد از جنگ به مُحاق فراموشی سپرده شد ــ و او عملاً هرگز نتوانست از انتقادهای خصمانهی پُستمُدرنیستها جان سالم به در ببرد. خانههای شخصی برویر، که اغلب در شمال شرقی ایالات متّحد واقعند، به شکلی «بیزمانْ» زیبا و کاربردی هستند، ولی از طُمطُراق انقلابی در آنها خبری نیست. در نیمهی دوّم دههی 1950، او در پروژههای مهم ساختمانی خود نسبت به استفاده از مادهای تعهّد یافت که خیلی زود از جانب منتقدین معاصر مطرود اعلام شد، و این مادّه چیزی نبود جز «بتن اکسپوزه». برای بدتر شدن اوضاع، برویر بعداً نماهایی ساخت که در آن از عناصر بتنی پیشساخته استفاده شده بود. امروزه این معماری دیگر چندان طرفدار ندارد.